Als leven meer pijn doet dan de dood…

Nederland werd vandaag opgeschrikt door het bericht over de zelfdoding van Antonie Kamerling. Al Twitterend buitelde heel Nederland over elkaar heen om vooral de gevoelens kenbaar te maken die ons allemaal overvallen wanneer we getroffen worden door de dood van iemand waarmee we onszelf identificeren (lees: bekende Nederlander). De meeste Tweets spraken over onbegrip, de schok, het medeleven met vrouw, kinderen en overige nabestaanden. Maar zoals bij alle gebeurtenissen geldt ook hiervoor dat niet alle reacties positief waren. Een paar voorbeelden waarbij ik de ergste reacties liever achterwege laat:

“Dus #AntonieKamerling is dood… Depressief en zelfmoord. Dan ben je toch best arrogant met een vrouw en twee kleine kindjes.”

“#AntonieKamerling : Klootzak. je had goedverdomme een zoon en dochter. Cheap way out. Lafaard.”

“Als ik dood ga, gaan jullie dan ook allemaal twitteren?”

“In het bedrijfsleven heb je targets. Wat moet de psych van #AntonieKamerling hebben gedacht? Target niet gehaald?”

En ook nu ben ik weer opgeschrikt door de uiteenlopendheid aan reacties en de manier waarop sommigen hopen de aandacht op zich te kunnen vestigen. En wat zie je hier: Ik ben hetzelfde aan het doen. Maar dan in een ultieme poging te begrijpen wat er is gebeurt (tegen beter weten in).

Een depressie schijnt er toe te kunnen leiden dat je de energie niet meer op kunt brengen nog ergens van te genieten. Niet de energie op kunt brengen om lief te hebben, niet de energie op kunt brengen om te zorgen. Het leven ga je als steeds zwaarder ervaren en naarmate de tijd vordert wordt ook nog eens je gevoel versterkt dat je aan het verzaken bent tegenover je kinderen, vrouw en omgeving. Schijnbaar kom je hier niet zomaar uit omdat je door deze ziekte steeds dieper het moeras in getrokken wordt. Uiteindelijk gaat het leven vanzelf meer pijn doen dan de gedachte aan de dood…

Wie zijn wij dan om hier iets van te vinden (laat staan te veroordelen)?

Tot slot nog een laconieke kanttekening:

Tijdens ons leven worden we voortdurend geconfronteerd met de dood. Ook de dood bij mensen waarvan we vinden dat die te vroeg kwam. Op een enkeling na gaan we morgen weer over tot de orde van de dag en over een week praten we er nauwelijks meer over. Dat is ons natuurlijk afweermechanisme. Nu is de ene dood de andere niet en zodra sprake is van zelfdoding denken we ook meteen in termen als keuzes. Misschien kunnen we het er het beste op houden dat een depressie voor sommigen een ongeneeslijke ziekte is met de dood tot gevolg.

Voor straks: Rust zacht…

Geef een reactie

Sluit Menu