We zijn er bijna (of toch niet?)! 

Inmiddels zijn we een jaar verder en vlak voor de voorjaarsvakantie bulkten we van het zelfvertrouwen. De zeilsessies die we de laatste tijd hadden verliepen op rolletjes en over de taakverdeling hoefden we het niet eens meer te hebben. Als een geoliede machine legden we aan, gingen we door sluizen en onder bruggen door. 

Tijd dus voor een paar nieuwe lessen in nederigheid; we zijn dus weer bijna een weekje het water op geweest en hadden dit keer het plan om Goes ook echt te halen. Dat was de vorig keer niet helemaal gelukt maar we hadden tijd, we hadden de wind mee (dachten we) en het was lekker rustig in de havens. Het was immers nog hartje winter. Dus de avond voor vertrek ook echt eens tijd gestoken in de zeilvoorbereiding. Almanak erbij, getijdentabellen en twee route-apps moesten er voor zorgen dat we dit keer niet voor verassingen kwamen te staan. Eerste kleine tegenslag bleek al uit de windrichting, die bleek toch niet zo gunstig te zijn als op een grote kaart lijkt. Ok, dan maar een stuk op de motor. Goes moest het immers worden. Dus met de voorbereiding doorgezet naar de plotter zetten we koers richting de Oosterschelde. Aan het begin van een kanaal dat van de Oosterschelde naar Goes loopt, ligt een sluis en een paar kilometer verder een brug die met de hand bediend wordt. Daarover later meer. De sluis hebben we mooi op tijd bereikt en dankzij onze splinternieuwe marifoon (met AIS!) was het oproepen van de sluiswachter een fluitje van een cent. Eenmaal in de sluis bedacht “kapitein Twan” een keer een nieuwe strategie. Tot nu legden we de boot, gewoontedieren als we zijn, aan stuurboordzijde van de sluis. Ongeacht de windrichting. En eigenlijk is dat niet altijd handig. Daarom dacht ik dat wanneer ik de boot vanaf nu standaard aan “hogerwal” aanleg (de kant waar de wind de boot van de kade wegblaast), dat het wegvaren een stuk soepeler verloopt. Dat zal vast zo zijn maar de keerzijde is dat het aanleggen een stuk lastiger is. Om een lang verhaal kort te maken, in no time lag de Carpe Ventum dwars op de kade en kreeg ik haar met geen mogelijkheid meer gedraaid. Inmiddels was het water ook gaan stromen terwijl we nog niet vast lagen. We dreven dus gezellig naar de hoek van de sluis en lagen met gestrekte armen de boot van de kant te houden in plaats van lekker chill te wachten tot we geschut waren. Ondertussen heb ik nog wel angstvallig om me heen gekeken om vast te stellen of de sluisdeuren ook echt naar buiten open gingen. Anders was de boeg van onze boot in een soort notenkraker terecht gekomen. Het eerste deukje in het zelfvertrouwen was hiermee een feit. 

Via dezelfde nieuwe marifoon wisten we ons ook te melden voor het openen van de brug. Want hier komt de zeilvoorbereiding tot haar recht. Het zou immers een formaliteit worden om die brug voor ons geopend te krijgen. En dat was ook zo als we goed gelezen hadden… De brug wordt in de wintermaanden òm 09.00 en òm 17.00 bediend en niet tùssen 09.00-17.00. Maar we mochten wel buiten de brug aanmeren en overnachten. Wel zonder walstroom…

Aanleggen kunnen we inmiddels dus in no time lagen we inderdaad zonder walstroom bij een temperatuur van ongeveer 4 graden keurig aangemeerd bij de Ringbrug in Goes. Stroom hadden we niet echt nodig want ons kacheltje draait op diesel. 10 minuten later begon de koelkast te klagen dat ie onvoldoende stroom kreeg maar met een buitentemperatuur van 4 graden is dat niet echt zorgwekkend. Wat wel zorgwekkend was, was dat de thermostaat van de dieselkachel ook graag een beetje stroom had. Maar ja, de accu van de Carpe Ventum had haar laatste restje al 10 minuten na het aanleggen afgegeven. Toch maar een B&B geboekt en te voet met een overnachtingstasje naar het centrum van Goes. Heerlijk geslapen trouwens. Hoe heet dit? Domino-effect, karma of gewoon slechte voorbereiding? 

Hoe dan ook, de volgende ochtend zijn we direct naar de boot terug gegaan en hebben we een accu handelaar in Goes weten te vinden die bereid was om ons binnen 20 minuten een nieuwe accu te komen brengen. Waarschijnlijk voor 100,- teveel maar we hadden in ieder geval weer stroom. Omdat we pas na 09.00u op de boot waren zouden we opnieuw tot 17.00u moeten wachten om de stadshaven van Goes binnen te kunnen varen maar dat betekende een hele dag wachten. Liever niet dus we zijn toch maar doorgevaren . Goes komt nog wel als het iets meer richting lente of zomer gaat. 

Op naar Yerseke. Leuk dorpje met leuke haven hoewel we daar niet veel van gezien hebben. We mochten de boot in een vrije box leggen maar dat bleek toch niet de goede. Verassend soepel zijn we de haven uitgevaren om de volgende box te nemen. Hehe, gelukkig. Niet alles gaat mis.

De dag daarna hebben we toch maar besloten om van Yerseke naar Zierikzee te varen. Het eerste deel aan de wind maar het laatste deel moesten we toch echt tegen de wind in kruisen. Wat ons betreft geen probleem. We hadden immers vaker een kruisrak gevaren dus op routine laveerden we over de Oosterschelde.  Nu opent de Zeelandbrug ongeveer ieder heel uur behalve tijdens de spits. Dan kan het zijn dat er anderhalf uur tussen de openingstijden zit. Na 3 keer overstag te zijn gegaan en weer schuin tegen de wind in te hebben gevaren ontstonden onze eerste vragende blikken naar elkaar; “heb jij ook het gevoel dat we niet vooruit komen?”. “Ah, gelukkig, ik ben niet gek, Daan constateert hetzelfde!”. Nieuwe les, wanneer je je voorbereid op een reisje, dan weet je ook dat het getijde van eb ook weer verandert naar vloed. En als je probeert met een snelheid van 4 knopen tegen een stroming van 4 knopen op te zeilen, ga je een belangrijke les leren; Er gebeurt he-le-maal niks…

En dat was niet het enige wat mis was met dat laveren van ons. Terwijl we daar nog lekker nietsvermoedend mee bezig waren zagen we zo’n enorm schip van rijkswaterstaat dat nogal intimiderend dichtbij kwam varen. Toch maar overstag om niet teveel in de weg te varen. Komt dat gevaarte weer op ons af. Dit keer op een paar meter afstand. Dus terwijl ik naar boven sta te kijken wat ze van me willen staat er iemand te roepen dat zigzag varen in de vaargeul van de Oosterschelde niet is toegestaan. O ja, iets wat ik ooit wel heb opgevangen tijdens de cursus vaarbewijs 1. Ach, op deze manier halen we toch de Zeelandbrug niet op tijd. Dus maar direct de zeilen gestreken en op de motor verder. Omdat ik me tijdens het akkefietje met rijkswaterstaat realiseerde dat ik de marifoon op scheepvaartkanaal 10 had moeten zetten. Dan had rijkswaterstaat me met de marifoon aan kunnen spreken. Dus inmiddels weer wel alert en de marifoon op kanaal 18 gezet voor het radioverkeer met de Zeelandbrug. En hoewel we eigenlijk al te laat waren werden we opgeroepen met de vraag of we graag onder de brug door wilden . Nou heel graag! Wat een sympathieke actie van de brugwachter en leve de marifoon!

Zierikzee hebben we probleemloos bereikt en hoewel het uitvaren via het kanaal voor Zierikzee nog wel een klein akkefietje opleverde is de rest van de zeilweek probleemloos verlopen. Bij vertrek gaf ik aan dat de fenders (stootkussens) wel opgeruimd konden worden. “Maar wat als we bij die smalle sluis een schip tegenkomen?” vroeg Daan nog. “Ach, hoe groot is die kans” riep ik. “Bovendien ben ik niet van plan ergens tegenaan te varen”. We varen door dat kanaal en zien een enorm wit passagiersschip in tegengestelde richting aan komen varen. Toch maar even gas terug. Maar vlak voor dat sluisje zagen we al dat we echt naar een inhammetje moesten om de tegenligger echt vrij baan te kunnen geven. En ja, onze oude dame is achteruit best nukkig. Uiteindelijk hebben we alsnog een meerpaal heel zachtjes getoucheerd. Volgende keer de fenders iets langer laten hangen?

Nu klinkt dit allemaal als èèn groot drama maar dat is gelukkig absoluut niet het geval. We hebben heerlijk gezeild in frisse en uitdagende omstandigheden. En het enige dat we inmiddels (weer) zeker weten is dat we eigenlijk nog niets weten…